Deze kleinschalige duurzame tonijnvisserij in de Stille Oceaan wordt gerund door verschillende families,   merendeels afkomstig uit San Diego en omstreken. Gedurende de zomermaanden zijn alle boten, die vaak niet langer zijn dan twaalf meter, midden op de Stille Oceaan om deze fantastische tonijn te vangen. Een Albacore tonijn wordt gemiddeld tussen de tien en twaalf jaar oud en zwemt in grote groepen de oceaan door. In tegenstelling tot veel andere tonijnsoorten gaat het erg goed met de Albacore tonijn. Door de traditionele vangstmethode is er geen bijvangst en blijft de vispopulatie goed intact.

Ooit was de visserij rondom San Diego beroemd om de gigantische hoeveelheid sardines die daar werden gevangen. Geïmmigreerde Portugezen en Italianen verdienden een goede boterham als visserman. Begin 1900 daalde de populatie van deze vissoort en men startte met het vangen van tonijn. Deze tonijnvangst werd een mega industrie dat uiteindelijk in de jaren ‘70 desastreus eindigde. Er was een hoge bijvangst van dolfijnen en conservenfabrieken verdwenen naar lage lonen landen. Maar de families nu actief in deze visserij zijn toen altijd bij hun verantwoorde methode gebleven, met een hengel en een haak. Ongeveer tien jaar geleden stond de visserij nog aan de afgrond, maar de vissers hebben doorgezet en het MSC keurmerk heeft hun geholpen om nieuwe markten te bedienen en voldoende inkomsten te vergaren om de visserij verder te ontwikkelen. De American Albacore visserij is de enige tonijnvisserij ter wereld gecertificeerd met een MSC keurmerk voor duurzame visserij.

Door Bart van Olphen

Op 17 juli 2009 heb ik een gesprek met Larry in Newport. Larry is schipper van de Orca. Hij is net een half uur geleden aangekomen met een boot vol met vers gevangen Albacore tonijn.

Bart: “Je komt net van zee, hoe lang ben je weg geweest?”
Larry: “We nemen genoeg diesel mee voor 30 dagen op zee, maar gemiddeld zijn we terug na een dag of 17. Deze keer was de vangst erg goed en hebben nu 14 dagen op zee gezeten. Als het ruim vol is keren we terug, en dat ging deze keer dus erg snel.”

Bart: “Kom je alleen met diepgevroren vis terug?”
Larry: “Alleen de vis van de laatste dagen houden we buiten de vriezer. De rest van de tonijn wordt direct na vangst ingevroren volgens de modernste technologie. De vis is dan eigenlijk bij ontdooien verser dan de verse vis die we meenemen. Bovendien worden alle voedingswaarden en smaken optimaal behouden. Deze vis wordt gebruikt voor de sashimi markt, de conserven en voor het roken van tonijn.”

Bart: “Is het eenzaam op zee?”
Larry: “We zijn het zo gewend. Samen met mijn maat Jerry komen we de dagen makkelijk door. Een uur voordat de zon opkomt staan we op en drinken we een kop koffie. Zodra de zon op is beginnen we met werken, we stoppen niet totdat het donker is. Nu, midden in de zomer, betekent dit 18 uur knallen! Pas als de zon onder gaat besef je waar je bent en dan mis ik vaak m’n gezin. ”

Bart : “Kun je iets vertellen over hoe je ooit bent begonnen als visserman?”
Larry: “Ik was acht jaar oud toen mijn vader me meenam op zee. Sindsdien ben ik nooit meer gestopt, eerst op grote krabben en koolvis op de Bering zee en daarna dus tonijn. Toen ik achttien jaar was kocht ik mijn eerste eigen boot.

Bart: “Hoe eet jij het liefst je eigen gevangen tonijn?”
Larry: “Deze vis is zo olierijk dat je er eigenlijk niet zoveel mee moet doen. De smaak is zo fantastisch! Ik smeer hem in met een beetje olie voor het bakken, peper en zout en dan op de BBQ. Beetje sla, ‘french fries’ en een glas bier erbij! Enjoy!

De Telegraaf, 2008
“Witte Tonijn”

Elsevier, Johannes van Dam, 2008
“Albacore”

NRC Handelsblad, 2008
“Tonijn aan de lijn”

Horeca Misset, 2008
“Chefs Tuna Battle”

HP De Tijd, 2008
“Het betere blik”

Trouw, 2008
“Groene tonijn in blik”

Vrij Nederland, 2009
“Lang leve de tonijn”